olumsuzlama.

kocaman kalabalık ve sesinin duyulmaması 
ben bu yazıyı kahkahayla yazdım kimse katılmadı gülüşüme 

kocaman korkular ve vazgeçilmeyen özgüvenler
ben bu yazıyı karanlıkta yazdım kimse gelip ışığım olmadı



kocaman yalanlar ve doğru yaşanmaya çalışılan hayatlar
ben bu yazıyı samimiyetimle yazdım kimse inanmadı

kocaman kara bulutlar ve arkası görülmeyen yarınlar 
ben bu yazıyı dün yazdım bugün kimse okumadı 

ya uyudum uyanamadım ya da uyandım bir daha hiç uyuyamadım hatırlamıyorum 
sorsan her şey güzeldi, yerli yerindeydi
ne zaman böylesine dağıttım her yeri bilmiyorum

ya çok içtim ayılamadım ya da ayıldım bir daha hiç içemedim 
demek ki o kadar sarhoş olmuşum ki şimdi hiçbir şeyin eski yerini bilmiyorum
neyi nereye koysam oraya ait değilmiş gibi
ben bile kendi yerimde değilmişim gibi 
göremediğim, ulaşamadığım yerlerde bile kendimi aradım 

sonra da kapıyı çekip çıktım 
ya da çıkamadım sıkışıp kaldım,
inan hatırlamıyorum.

“olumsuzlama.” için bir yanıt

  1. Hayat sınırlar çizer,
    İnsanlar duvar örerler,
    Sevdiklerimiz sustururlar,
    Vazgeçerler mi?
    Geçmezler.
    Engelleyebilirler mi?
    Asla.
    O zaman neden kafeste?
    Çünkü çizgileri kendi çizdi.
    Silgi mi istiyor?
    Hayır.
    Ne istiyor?
    Çizgilerin içinde kalacak birini…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.